Ineens kan het leven je van de sokken blazen. Het ging gewoon z’n gangetje, en op een dag lukt het niet meer. Je bent moe en je kunt niet meer in beweging komen. Je energie is op, je hoofd vol, je emoties overweldigend. Een burn-out. Je kunt niet meer verder op de manier waarop je altijd hebt geleefd.
Je voelt je uitgeput, opgebrand. Je piekert veel, hebt eindeloos herhalende gedachten. Je lichaam is gespannen, overprikkeld. Voelt zwaar en moe, terwijl de wereld om je heen gewoon doorgaat. Het lijkt wel alsof je op automatische piloot leeft en niets je echt vervult. En je vraagt je misschien af:
Waarom lukt het niet om weer grip te krijgen op mijn leven?
Dit is wat er gebeurt als je lange tijd leeft vanuit je sociaal aangepaste zelf - de versie van jou die zich heeft gevormd naar verwachtingen van anderen. Misschien heb je altijd geprobeerd het ‘goede’ te doen, je aangepast om erbij te horen, doorgezet terwijl je eigenlijk rust nodig had. Tot je op een punt komt waarop je lichaam en geest niet meer verder kunnen.
Een burn-out is niet alleen uitputting. Het is een signaal dat er een diepere disbalans is tussen wie je werkelijk bent en wie je denkt te moeten zijn.